Uzależnienie od hazardu

„Hazard nie daje szczęścia, a tylko je pożycza”

Autor nieznany

hazardHazard stanowi jedną z najbardziej trudnych do zdiagnozowania form uzależnienia psychicznego, ponieważ nie pociąga za sobą żadnych specyficznych oznak czy objawów somatycznych a osoba uzależniona od hazardu „na zewnątrz” wygląda jak przeciętny, zdrowy człowiek. Trudno zauważalny rozwój nałogu powoduje w konsekwencji szereg niebezpiecznych problemów związanych nie tylko ze zdrowiem psychicznym czy fizycznym, ale też liczne problemy rodzinne i małżeńskie, towarzyskie, finansowe, zawodowe czy prawne. Niewinny hazard rekreacyjny – uprawiany początkowo dla przyjemności i rozrywki, traktowany jako forma zabawy i spędzania wolnego czasu w wyniku utraty kontroli nad grą może przejść w fazę hazardu ryzykownego, problemowego czy ostatecznie hazardu patologicznego generującego wszelkie negatywne konsekwencje związane z uzależnieniem.
Uzależnienie od hazardu to stan, kiedy gracz nie odczuwa już elementu przyjemności płynącego z gry, która teraz staje się dla niego przymusem. Traci kontrole nie tylko nad czasem i kwotami inwestowanymi w gry, ale też nas swoimi emocjami, zachowaniami, przewartościowuje swoje normy moralne i priorytety rodzinne, zawodowe, finansowe, społeczne by całkowicie podporządkować swoje życie grze.

Specjaliści wskazują na szereg czynników mających wpływ na powstanie i rozwój uzależnienia w wśród nich uwarunkowania biologiczne, psychologiczne, duchowe i społeczne oraz całą gamę wydarzeń, które ułatwiają i przyspieszają uzależnienie się np.: przypadkowa duża wygrana, uzależnienia w rodzinie, samotność, posiadanie „wzoru” do naśladowania. Szacuje się, że w Polsce ponad 50 tys. osób jest silnie uzależnionych od gier hazardowych, a kolejne prawie 200 tys. to osoby narażone na ryzyko uzależnienia.
Opisując mechanizm napędowy patologicznego hazardu specjaliści wskazują na pewien paradoks – hazardzista dąży do odczuwania i przezywania silnego napięcia, które pojawia się podczas gry – przegrana zatem jest dla nich bardziej atrakcyjna ponieważ wówczas pojawia się u nich silna żądza odzyskania straty, która zmusza ich do odgrywania się i umożliwia dalsza grę, a tym samym dalsze przeżywanie stanów napięcia. Prowadzi to do zamkniętego koła, w którym przy braku jakiejkolwiek racjonalnej kontroli nad tym co i ile inwestuje się w grę i jakie to ma rzeczywiste konsekwencje, gracz nie jest w stanie zrezygnować z gry.

Uzależnienie od hazardu, jak każdy inny nałóg, rozwija się stopniowo.hazard2

  1. Faza zainteresowania hazardem – charakterystyczna głównie dla młodych ludzi, to czas wyraźnego zainteresowania grami w różnych formach i postaciach.
  2. Faza zwycięstw – granie okazjonalne, fantazjowanie i marzenia dotyczące znacznych wygranych (duże wygrane powodujące silniejsze pobudzenie, częstsze zakłady i  większe stawki). Gracz zaczyna wierzyć, że zawsze będzie wygrywał, a w sytuacji, gdy osiągnie „wielką wygraną” pragnie i dąży do jej powtórzenia (nieuzasadniony optymizm), inwestując coraz większe kwoty.
  3. Faza strat – etap, kiedy w wyniku obstawiania dużych stawek ponosi się duże straty i naraża się na wysokie koszty. Gracz organizuje potrzebne fundusze przez pożyczki, które inwestuje w próby odegrania się. Ewentualne wygrane przeznacza na spłatę zaciągniętych długów. Żyje w nieustannym przekonaniu, że „wielka wygrana: jest już blisko, dlatego gra kosztem życia zawodowego i rodzinnego ukrywając swoje uzależnienie, oszukuje i okłamuje otoczenie.
  4. Faza desperacji – w konsekwencji wysokich przegranych, narastających długów i problemów finansowych, utraty pracy, presji i nacisków wierzycieli, osłabionych relacji rodzinnych i izolacji od przyjaciół rodzi się w graczu poczucie paniki, które często powoduje czyny przestępcze. Splot silnych, negatywnych konsekwencji, które osaczają gracza powoduje u niego bezradność, wyczerpanie, bezsilność, depresję, poczucie winy, wyrzuty sumienia.
  5. Faza utraty nadziei – efekt separacji od najbliższych i zatracenie się w graniu powoduje rozpad więzi rodzinnych, rozwody, piętrzące się problemy prowadzą do poczucia beznadziei i braku chęci życia. Pojawiają się myśli i/lub próby samobójcze. Rozwiązania tej sytuacji to: ucieczka w inne uzależnienie np. od alkoholu, więzienie, śmierć lub zwrócenie się o pomoc.
  6. Faza zdrowienia (odbudowy) – możliwa, jeśli gracz rozpocznie profesjonalną terapię i specjalistyczną pracę nad swoim problemem.

Źródło: Na podstawie „Hazard patologiczny” dr n. med. Bohdan T. Woronowicz, psychiatria.mp.pl

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij